Einde Verhalengroep

Eind 2003 vroeg een vriend op oudjaarsdag wat het meest vervullende was in mijn werk van het voorbije jaar. Ik dacht niet aan de mooie schrijfopdrachten en adviesklussen die ik voor grote organisaties had gedaan. Ik zei meteen: ‘Het geven van de cursus levensverhalen schrijven aan ouderen in Cuijk.’ Daar had ik (her)ontdekt dat ware woorden meer betekenen dan mooie woorden. Daar was ik van de buitenkant van mensen naar hun binnenwereld getrokken.

Het hardop uitspreken bracht me in actie. Ik ging cursussen over levensverhalen verzorgen voor bibliotheken en andere organisaties in de regio en startte een project over levensverhalen voor de Stichting Welzijn Ouderen Cuijk. In 2008 leidde dit tot publicatie van mijn boek Het belangrijkste verhaal én de start van de Verhalengroep: een aantal bijeenkomsten per jaar voor mensen uit Cuijk en omgeving die na mijn cursussen nog niet uitgeschreven waren. Deze groep wilde door, elk jaar opnieuw. Met telkens andere thema’s waar iedereen een verhaal bij schreef. Veel van die verhalen leven ook nog in mij.

Begin dit jaar voelde ik dat het echt tijd was om met de Verhalengroep te stoppen. Een lastig besluit omdat ik weet wat de waarde is voor de deelnemers, allemaal mensen die al tussen 2005 en 2009 een cursus bij me volgden en samen bleven schrijven. Inmiddels is een aantal dierbare groepsleden overleden en is de groep kleiner en kwetsbaarder geworden. Vandaag was de allerlaatste bijeenkomst van de Verhalengroep. Ik kreeg mooie en dankbare woorden, bloemen en een cadeau. Er is een woord dat de hele dag al in mij huist: melancholie. Ook al weet ik dat ik nog jaren bezig zal zijn met (cursussen) levensverhalen, vandaag is een punt gezet achter het werken met de mensen die dit deel van mij hebben wakker gemaakt.

Ik heb ook wat andere activiteiten stopgezet, daar was het besluit gemakkelijker te nemen. De tijd die vrijvalt, benut ik om mijn eigen schrijven een volwaardige plek te geven.

Dit bericht is geplaatst in activiteiten. Bookmark de permalink.