Gedicht november 2017 en Witte dichters

Tijdens de herdenkingsavond Herinnering Verlicht op begraafplaats De Nieuwe Ooster in Amsterdam las ik als ‘Witte Dichter’ mijn gedicht ‘Leunen zonder gewicht’ voor. Niet eerder las ik één gedicht op één avond zo vaak voor. Aan kleine groepjes, aan losse bezoekers, aan wie er voor open stond. Het was mooi om een van de meer dan twintig Witte Dichters te zijn. Weer ervaren hoe taal kan raken, kan verbinden en kan troosten.

Illustratie: Handan Arik
Meer gedichten: www.52gedichten.nl

 

Leunen zonder gewicht

Een vreemde die zich omdraait
geeft me jouw mond, een oog
je bent in anderen getrokken
neemt een loopje met de tijd.

Je bent niet kwijt
je woont in alle lagen
en overal waar ik jou vind
zoek ik mezelf terug.

Hoe draagbaar zijn de dagen
krijgt de spiegel een gezicht.

 

Dit bericht is geplaatst in poëzie. Bookmark de permalink.