Dag 20: concentreer je op de eerste stap

Mooi om over de eerste stap te schrijven, zo halverwege deze schrijfreis. En vanuit die stap mee in de stroom, de stroom van het leven en de stroom van woorden. Fijn als je hier iets wilt delen. Heb je een foto van je voetstap, dan kun je die mailen. Dan zal ik deze een mooi plekje geven op deze site.

11 gedachten over “Dag 20: concentreer je op de eerste stap

  1. Heb zelf de eerste stap gezet
    Ben begonnen aan deze schrijfreis
    Het is als varen in een zeilschip
    Afhankelijk van de wind , de vragen
    vaar ik dan de ene richting op
    daarna weer een andere richting
    De wind stuwt me voort
    Een stroom van teksten als resultaat
    Ik weet van geen stoppen
    Laat ik me te veel meevoeren ?
    Ben ik wel deze stroom ?
    Dat is nu mijn vraag.

  2. Bij elkaar geprikt:
    Zelf aanwezig zijn, op je qui vive
    Wat als zware zakken aan je hangt loslaten
    en richting Pasen nieuw leven gaan.

    Zware zakken maken me afwezig, leiden me af van leven.
    En daar is het toch om te doen!
    Pijn, strijd en crisis – vandaag is het Goede Vrijdag – kunnen me juist wel richting leven leiden.

  3. Zet de eerste stap, en je bent zelf de stroom.
    B: Beloofd is ons een land van vrede; we moeten er wel zelf binnengaan.
    Geen stap nu komt bovendrijven, wel belangrijke stappen uit mijn verleden. Een daarvan mijn voettocht naar Compostella, na dertig jaar aarzelen en smoezen bedenken.

    Ik ga stromen wie weet waarheen.
    De wind waait fris om mijn oren, de zon schijnt.
    Ik steek anderen aan – die gaan ook stromen.
    Ik ga stromen wie weet waarheen.
    De stroom stokt gauw door niksigheden.
    Er wachten nog stappen die gezet willen worden.
    Ik ga stromen wie weet waarheen.
    De wind waait fris om mijn oren, de zon schijnt.

  4. De eerste stap laat alles op zijn natuurlijke beloop.

    Aan het begin noem ik inzicht
    Diep onbeschrijfelijk en hoop ik
    Schatten van leven te vinden
    Als de geest uit de fles is
    Zo halverwege
    En het gewaad van schaamte
    Gevallen is
    Heb ik waarlijk lief

  5. Aan het begin van de reis zoek je een weg die het best bij je past.
    Gaandeweg erger je jezelf aan de beren op de weg die je vooral zelf ziet. Je beseft jezelf hoe breekbaar liefde is en dat alles een goede en een slechte kant bevat. Aangemoedigd door de rust en stilte om je heen rij je in een rustig galop verder naar de horizon waar geweten een rol speelt en je trots op jezelf kunt zijn.

  6. Mijn levensstroom
    In ben een oneindige stroom,
    bundelend, verbindend, om krachtig te worden,
    zoekend naar plaatsen waar ik mij kan manifesteren.
    Ik ben een oneindige stroom,
    maak geen onderscheid in wat ik tegen kom,
    als het moet, treed ik buiten mijn kaders.
    Ik ben een oneindige stroom,
    bundelend, verbindend om krachtig te zijn!

    Mijn b-woord van vandaag: Bezield.
    Bezield leven is leven vanuit je eigen innerlijke drijfveren

    De roos.
    Haar bloeitijd is in de zomer, dan is zij op haar best. Elk jaar opnieuw strijdt zij tegen de elementen. Wordt het najaar en winter, dan trekt zij zich terug in zichzelf en heeft zij tijd nodig om nieuwe energie op te doen, zodat zij opnieuw tot bloei kan komen, nog mooier en stralender dan het jaar daarvoor.

    Zo vergaat het mij eveneens.
    Elk levensjaar voeg ik weer toe aan wie ik ben, vermeerderen mijn knoppen zich. Dit komt, omdat ik het toe laat, dat ik gesnoeid word. Snoeien doet groeien en door steeds terug te keren naar mijn essentie, kom ik steeds mee bij mijn eigen kern. Anderen mogen daarvan meegenieten en mijn bloei aanschouwen.
    Mijn stengels zijn niet vrij van doornen, maar ik mag juist groeien aan de moeilijkheden op mijn pad, die ik weet te overwinnen.
    Mijn voeding is liefde en zon. Liefde van degenen die mij verzorgen, snoeien en op tijd water geven, en de zon als altijd aanwezige, universele kracht. Zolang ik hierover kan en mag beschikken, zal ik mijn dankbaarheid tonen in een grootse bloemenpracht!

    Vastenregel: jezelf liefhebben, dankbaar voor doornen, overladen met rozen.

  7. Aan het begin van deze schrijfreis brengen de woorden mij weer onder de oppervlakte, ze raken domeinen aan en ontsluiten wegen die anders onbegaanbaar blijven. Zo halverwege begint het bloed en het plezier weer te kruipen waar het anders misschien niet gaan kan. Woorden vormen voor mij het voertuig, het bootje, het notedopje dat zich moeiteloos staande of liever gezegd varende houdt in welke stormachtige zee dan ook.

    regel 20:
    Zet de eerste stap en loop natuurlijk.
    De rest komt vanzelf

  8. Aan het begin was ik toch wel wat sceptisch, maar iets zei me dat ik het toch moest doen.
    Zo halverwege loop ik slechts 1 dag achter, een hele prestatie. Ben nog steeds een beetje sceptisch: heb ik dit nodig……, het kost best veel tijd……
    Toch doe ik het. Ben ook nog steeds in het boek aan het lezen.
    Het is goed om met deze dingen bezig te zijn.

    Vastenversie: De weg komt vanzelf.

  9. Aan het begin van de schrijfreis ben ik pittig, krachtig en aandachtsvol met woordenstromen uit het hoofd. Op weg naar mijn hart zeg ik op dag 2 argeloos tegen mijzelf : “Fout, niet meer vragen ‘wat’ me dat allemaal oplevert, maar ‘dat’ me deze stapstenen meer inspiratie, rust en bezinning geven. Dat is mijn doel. Ik zie wel wat er uitkomt.” Op dag 7 sta ik stil bij een nieuw inzicht over eenzaamheid. Het betekent ‘alleen zijn zonder dat je je alleen voelt’ en dat ‘je eenzaamheid uiteindelijk het beste voelt met de spiegel van een ander.’ Van die verborgen schatten in dag 10 leerde ik meer in mijn emotie (liefde) te zitten, om nieuwe inzichten te krijgen.
    Zo halverwege deze schrijfreis voel ik een nieuwe positieve innerlijke kracht. Ik heb de scherpe, pinnige, pittige randen afgeschaafd. Voel meer compassie en verdraagzaamheid met mezelf en daardoor ook met anderen. Wie weet kom ik onderweg Sjams weer tegen en krijg ik alsnog de zilveren spiegel.

  10. Aan het begin was er veel angst
    Maar eerlijkheid duurt het langst
    Eerlijkheid tegenover jezelf
    Het zit soms heel ver weg gestopt
    Vernuftig hoe dat ego dat steeds verstopt
    Het wil zich niet laten pakken
    Het wil me een schuldgevoel aan praten
    Zodat ik mezelf weer laat zakken
    Maar wie schrijft die blijft
    Ik zie de angst stukje bij beetje onder ogen
    Soms moet ik lachen om wat het wilde beogen
    Ik sta aan het begin
    Maar krijg door deze cursus steeds meer zin
    Om te laten zijn wie ik werkelijk ben
    En zo halverwege
    Valt me dat niet tegen
    Het vrij voelen is een dankbaar goed
    Even los van wat er moet
    Het is geen droom
    Ik ben de stroom
    Ik zet een stap
    In dankbaarheid

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *