Nu weet ik hoe ijspegels lachen

Bij het uitzoeken van mijn ijspegelfoto’s van de afgelopen weken, dacht ik aan Jón Kalman Stefánsson. ‘Nu weet ik hoe ijspegels lachen,’ laat hij een jongen zeggen over de dode vrouw die hij steeds hoort. Het staat in zijn roman ‘Het verdriet van de engelen’ (Ambo|Anthos, 2012), die ik een paar jaar gelezen las. Daarna bezocht ik IJsland voor het eerst én las ik zijn andere romans. Ik las ze heel langzaam, woorden moesten steeds landen voor ik verder kon. De witregels boden niet voldoende ruimte. Veel ongenaakbare natuur, verlatenheid, poëzie en sneeuw. Oftewel: IJsland. Mooi interview over zijn schrijven en schrijfproces, door Guus Bauer en Ezra de Haan.

Foto’s: Omgeving Skriduklaustur, Fljótsdalur, IJsland
januari 2018, Monica Boschman

Dit bericht is geplaatst in ijsland. Bookmark de permalink.