Paarden en poëzie

Uren naar IJslandse paarden gekeken. Eerst in IJsland, nu thuis achter mijn computer. Een paar foto’s én een gedicht van Rutger Kopland (1934 – 2012).

Tegen het krakende hek

Zo stonden wij tegen het krakende hek,
zo buiten de wereld als paarden.

Het was weer aarde, gier en soir de
paris, een avond van waar en wanneer.

In mij kwamen vergeten regels omhoog,
zachte op nacht rijmende landerijen,

maar jij fluisterde: hier, hier is het
het fijnste, waar je nu bent, waar je nu

bent met je handen. Zo lagen we tegen
de aarde en tegen elkaar, terwijl het hek

kraakte tegen de opdringende paarden.

(Rutger Kopland, Wie wat vindt heeft slecht gezocht, 1972)

Op zondag 18 maart kun je weer meedoen aan Schrijven tussen paarden. Een heerlijke dag, in samenwerking met Jolande Das van Tussen de Paarden.

 

 

Dit bericht is geplaatst in ijsland, poëzie. Bookmark de permalink.