Van de tekentafel

‘We trekken lijnen op papier
en storten gewapend beton.’

Zo begint mijn gedicht ‘Van de tekentafel’ in het januari- februarinummer van de Poëziekrant. Het staat in de rubriek ‘Uit de zeef’, met een korte bespreking door de redactie van ‘Het gezeefde gedicht’.
Wandelend van Arnhem naar Wolfheze hamerde een andere regel uit het gedicht heel wat voetstappen mee, nu vermomd als vraag: ‘Waarom moet alles recht zijn?’ Hier zag ik wat van nature was: in vorm, in kleur en in voortdurende beweging. Van een andere tekentafel.
Hieronder mijn gedicht, wat foto’s van de wandeling en van de bespreking in de poëziekrant.

Van de tekentafel

We trekken lijnen op papier
en storten gewapend beton.
Wat groot is hakken we tot
eigendelen. Hoogte komt later.

Alles moet recht zijn en hangen:
muren en de hoeken ertussen
keukenkastjes en stucwerk
de overspanning van lateien.

We zijn er nog niet.

In elk vertrek huist een imperatief:
eet, slaap, studeer. Speel niet
met gedachten aan vervoegen.
Het leidingwerk is al gedaan.

Op deze schaal kun je niet verdwalen
door ramen van inkt niet verdwijnen.
Verwezen ben ik, naar kieren
en kelders van de boekenkast.

Het huis hiernaast is hetzelfde.
Daar wonen mensen.

© Monica Boschman

Dit bericht is geplaatst in poëzie. Bookmark de permalink.